Pavlina Pampoudi
Jakby mnie kochali // Σαν να με αγαπάνε
Stary koc, cały pełen ciepła
Jakby mnie kochał
Tak jak wcześniej ciepła woda na dłoniach
I tamten delikatny wiatr na szyi, jeszcze wcześniej
Widmo oddechu —
Nawet to, co daremne — tamto
Które mnie szuka zawsze, wszędzie
Wszystko
Wszystko, jakby mnie kochało —
z tomu Άμμος και λίγα βότσαλα [Piasek i trochę kamyków], 2024, tłum.: Leszek Paul
Pavlina Pampoudi
Przemija // Περνά
Mija godzina, minęły lata
Wielbłądy przez ucho igły —
Mijamy znów i my wiatry
Historii; balansując w powietrzu
Na marmurowych poziomych murach
Które wyznaczają terytorium światów
Ciągniemy za sobą widma
Z dźwięków trąb, wycia
Bębnów, rżenia koni, głosów —
Co mamy pamiętać my, wiatry? Bitwy?
Jakie bitwy? Przecież nikt nigdy nie zwyciężył —
z tomu Άμμος και λίγα βότσαλα [Piasek i trochę kamyków], 2024, tłum.: Leszek Paul
Pavlina Pampoudi
Twarze // Τα πρόσωπα
Jak odlewy nieznanych świętych
Z tym samym wyrazem błogości lub męczeństwa
Twarze pogodne w śnie —
Jednak
Pod poduszką otwarta czaszka
Na przeszłość i przyszłość —
I wylewa się niewidzialnym strumykiem szara substancja
By nawadniać to, co zapomniane i to, co zapowiedziane —
Wiesz, lustrem jest
Wklęsłym albo wypukłym sen
Roztrzaskany, i rozsypuje
Z twojego wnętrza, twojego wnętrza
Podrapanego, zakrwawionego
Świat powracający bez dowodu —
z tomu Άμμος και λίγα βότσαλα [Piasek i trochę kamyków], 2024, tłum.: Leszek Paul
Pavlina Pampoudi
Pada
Βρέχει
Deszcz pada niemiłosiernie
Pije nienasycona mięsożerna gleba
By wypuścić
Łzy i śmiech, hosannę, narzekanie —
Deszczem człowiek chrzci moją duszę.
Poczwarka poezji w trawie
Załamuje pamięć
Ile zmarnowanej przestrzeni
W próżni jednej smutnej myśli-
z tomu: „Piasek i trochę kamyków/ Άμμος και λίγα βότσαλα”, 2024, tłum.: Leszek Paul