Ani się porusza, ani nie śpi po nocach ani nie potrafi sobie przypomnieć powodów dlaczego kuleje każdego popołudnia.
Nie uległaby żadnemu naciskowi nawet gdyby zaciskała w zębach rozległy las wrzasków i tę malutką nić która trzyma razem, nim się spruje sweter ze śniegu.
Dwa trzy poruszone zdjęcia garść sekund i niezliczone błyszczące gwoździe były tym wszystkim co potrzebowała do podróży.
z tomu: z tomu: „Deser”, /Το επιδόρπιο/, 2012, tłum.: Leszek Paul
Eftihia-Aleksandra Loukidou – Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου – urodziła się w Monachium. Mieszka w Salonikach, gdzie studiowała na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Arystotelesa. Tam, oraz na Cyprze uczy kreatywnego pisania. Oprócz poezji zajmuje się również eseistyką, publikując w różnych czasopismach literackich.
Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy, Koła Poetów, Stowarzyszenia Pisarzy w Salonikach, gdzie pełniła funkcję sekretarza generalnego Stowarzyszenia Pisarzy w Salonikach oraz Pen Greece.
Jej wiersze zostały przetłumaczone na angielski, francuski, niemiecki, włoski, hiszpański, albański, bułgarski, rumuński i znalazły się w greckich i zagranicznych antologiach. Po raz pierwszy przełożone na język polski, ukażą się wkrótce w antologii poetek greckich, która jest przygotowywana do druku przez wydawnictwo Harmolipi. (Harmolipi Wydawnictwo : https://www.facebook.com/profile.php?id=61561370400151 )
Opublikowała osiem zbiorów poezji: Λυπημένες μαργαρίτες, Egnatia, 1986 Το τρίπτυχο του φέγγους, 1993 Εν τη ρύμη του νόστου, 1999 Ν’ ανθίζουμε ως το τίποτα, Kastaniotis, 2004 Όροφος μείον ένα, Kastaniotis, 2008, wyd. 2, 2009 Deser, Το επιδόρπιο, Kedros, 2012, wyd. 3, 2013, tom nominowany do Nagrody Państwowej Cuda nie do noszenia, Αφόρετα θαύματα, Κέδρος, 2017 Odźwierny dni, Ο θυρωρός των ημερών, Kedros, 2022
Śpiące dziecko w wózku Μωρό στο Καροτσάκι Κοιμισμένο
Palec w ustach (To ten sam palec Który dalej mam, te same usta). Jestem tym samym dzieckiem, które w swoim śnie Dalej śnią Wszyscy których zapewne poznam później I wszyscy Których będę czytać Lub pisać o nich. (Moi przodkowie i potomkowie W innym czasie. Wróg Przyjaciele, flora i fauna Mojego udziału).
Oni wszyscy Dalej wiodą w moim śnie Nieprzewidywalnie Swoje niedokończone życia Odgrywając Jedna za drugą Sceny Z jakiegoś nieznanego powodu Istotne.
Nocą wychodzę w pragnieniu Oczu prawie nigdzie nie mam Skręconymi korzeniami wiję się Po ziemi. Mam jeszcze nietknięte rozkładem Jedynie swoje erotyczne usta z ich krwią Nieznaną swoją płeć I w głębokim opuszczeniu rozmnażam się Pierwszy z końca swojego rodzaju —
Pavlina Pamboudi – Παυλίνα Παμπούδη – urodziła się w Atenach (1948). Studiowała historię i archeologię na Uniwersytecie Ateńskim oraz sztukę w College of Fine Arts w Atenach i Londynie.
I jak sama o sobie pisze: „Pavlina Pamboudi, członek-założyciel Stowarzyszenia Pisarzy (sekretarz generalny przez 5 lat) i Koła Poetów, urodziła się w Atenach przez pomyłkę – gdzie nadal celowo mieszka. Studiował na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Ateńskiego (historia – archeologia) i uczęszczał na kursy matematyki w Szkole Matematyki Fizycznej i malarstwa w Szkole Sztuk Pięknych w Atenach, a także w Byam Shaw School of Art w Londynie. Pracowała jako nauczycielka (prywatne lekcje), copywriter w agencjach reklamowych, malarz ikon, producent kosmetyków, redaktor w wydawnictwie itp. Napisała 15 książek poetyckich, 5 książek prozatorskich i ponad 40 książek rzekomo dla dzieci. Na swoim koncie ma również ponad 20 tłumaczeń dzieł literackich, trzy indywidualne wystawy malarskie, teksty wielu piosenek oraz współpracę z radiem i telewizją. Obecnie jest redaktorką naczelną internetowego magazynu Peri Ou, www.periou.gr. “
Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος, Ίκαρος, 1971 Τα μωρά των αγγέλων, άσπρα και τυφλά, Ερμείας, 1974 Αυτός Εγώ, Τραμ, Θεσσαλονίκη 1977, Β΄ έκδοση Εγνατία-Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1980 Καρτ ποστάλ, Εγνατία-Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1980 Το μάτι της μύγας, Κέδρος, 1983 Μαύρο του πράσινου (Επιλογή από τις συλλογές του ’71 και του ’74), Νεφέλη, 1984 Ο Ένοικος, Κέδρος, 1989, 1999 Ιστορία μιας ώρας σε πτυσσόμενο χρόνο, Libro, 1993 Ο Λεπτουργός, Κέδρος, 1997, Το Μαύρο Άλμπουμ, Κέδρος, 1999 Ποιήματα 71-93, Κέδρος 2001 Το Ημερολόγιο του Διπλού Χρόνου, Κέδρος 2005 Τιμαλφή, (Μικρό Ανθολόγιο με CD) Ροές, 2007 Τα Χιλια Φύλλα Κέδρος 2009 Το Σπίτι στους 40 Δρόμους, Ροές, 2011 Το Μοβ Άλμπουμ, Ροές, 2012 Σημειώσεις για το άγραφο, Πατάκης 2021 Νυχτολόγιο, Ροές, 2022 Άμμος και λίγα βότσαλα, Ροές, 2024
Nie było mnie przez pewien czas wróciłam (na chwilę) dom na oścież otwarty rozświetlony i czysty i chociaż mnie nie było jednego dobranoc nigdy nie mogłam powiedzieć gdyż epilog był lżejszy od poezji a życie jak beczka bezlitosna którą turla poezja nie jest fotogeniczne
——————————–
*** [Σας αρέσει το ανοιξιάτικο φουστάνι μου;]
(Podoba się wam moja wiosenna sukienka? Jej kwiaty zmieniają pozycję z piersi na brzuch wszystkie są czerwone nikt tego nie rozumie)
——————————–
*** [Ο χειμώνας σ’ αυτό το άσπρο]
Zima w takiej bieli nigdy nie przyniesie wiosny
Karą pisanie o zimie nieustannie zapatrzona w siebie zima nieustannie zima i dlaczego nie zima
——————————–
*** [Όχι δεν θα παραγγείλω κάτι ακόμα]
Nie jeszcze nie zamawiam niczego Wszystko przyszło. I zapłaciłam za to gotówką. Tylko tak dla pozoru zawołałam kelnera. A on nie przyszedł.
——————————–
*** [Το δρόμο τα δέντρα το ποτάμι]
(Drogi drzew rzeki — nie zobaczę ponownie go deszcz jest na scenie leje się z wiadra leje się na twarz i leje się jestem nie jestem)
z tomu: „Bransoletka na szyi”, 2013, tłum. : Leszek Paul
Maria Koursi – Μαρία Κούρση – urodziła się i studiowała w Atenach. Jej wiersze zostały przetłumaczone na francuski, angielski, włoski i hiszpański. Jest redaktorką i wydawcą. Przez dziesięć lat prowadziła warsztaty literackie w Liceum Leontio.
Reprezentowała Grecję na licznych międzynarodowych festiwalach poetyckich. Jej wiersze interpretowane przez Dymitrę Galani zostały oprawione muzycznie przez Kostasa Livadasa na albumie zatytułowanym „Από τον Ευριπίδη στη Μαρία Κούρση”. W 2022 r. została nagrodzona przez magazyn „Χάρτης” za książkę dla dzieci “Mit o królu Erysichtonie”. W 2023 r. otrzymała nagrodę imienia Lamprosa Porphyrasa przyznawaną przez Akademię Ateńską za tom „Εξόδιος Αέρας”. Jest członkiem Stowarzyszenia Autorów. Opublikowała 17 książek..
Bathers with a Turtle (Baigneuses), 1907–08, oil on canvas, Saint Louis Art Museum, St. Louis
Kąpiące się z żółwicą Κολυμβήτριες με χελώνα
Kolejny raz ożyła w trawie w ogrodzie. Czekały już na nią inne żółwie by tym swoim mięsistym narządem w nią wejść.
Biły ją w karapaks obgryzały kończyny i ogon. Wtedy chłopcy słysząc krzyki — jakby się paliły — podnieśli ją zakrwawioną, posmarowali jej grzbiet i z czułością umieścili w muzeum w St. Lewis
I tak więc pewnego śnieżnego dnia zauważyłam nagie dziewczyny Matisse’a patrzące na różową żółwicę zamyślone i nieruchome w rzece zieleni i w obojętnym niebie.
z tomu: Zacieni (Σκιασμών, 2022), tłum.: Leszek Paul
