Korzeń życia

Dora Kaskali

Korzeń życia

Nie wiedziałam, co powiedzieć
mężczyźnie, który siedział
patrząc jak jego ręce płoną.
Pożegnałam się z dziećmi
bo jutro miałyby dorosnąć,
ich łóżka byłyby wypełnione
bladymi pragnieniami, które bym
sprzedała, bym sprzedała.
Cisza posiadła
kąty domu
i tkała,
tkała nie bacząc na to że ją zdzieram
morderczymi cytatami.
Werdykt wyrastał
na drzewach ciągnącej się wiosny.
Na nieuchronne żniwa
czekali przed lustrem.
Moje rolety patrzyły
na ciebie, na szarzejące ciało twoje
które banały rozwodniło o szczęściu.
I rozlał się ferwor
w pustych niszach dnia.
Byłeś korzeniem życia,
nieobecny.

Byłeś tym absurdem
co przywróciłby świat.

z tomu “Byś miał na czym spocząć”, 2018, tłum.: Leszek Paul

Odrodzenie

Dora Kaskali

Odrodzenie

Trzęsienie ziemi. I
mury milczenia spadają
na nas i nas zabijają.
Nie, nie tak. Trzęsienie ziemi
i my jesteśmy tymi murami co pękają
wytrząsając z naszych ubrań
kurz niepowiedzianych słów
ciężar tylu gestów.
Trzęsienie z tych które nas ocalają.

Nie spadam; spójrz na mnie.

Jakiś niewidoczny hak ciągnie mnie
za ramiona. Jak mogłam
wytrzymać nie uskrzydlona tych dwanaście lat?
Puch wyrasta teraz
i inny ruch się ukuwa.
I ja, która, założyłeś się
że się roztrzaskam, ponownie
rodzę się na gruzach.

Niemowlę, Kobieta, Feniks arcygroźny.

z tomu “Byś miał na czym spocząć”, 2018, tłum.: Leszek Paul

One

Dora kaskali

One /wʌn/

Ustrzegłam się apoteozy
buty nie znałam bym
czuła że do Bogów mówię
z miłości zwiedzona.
Nie, nie negowałam jej.
Narzuciła mi ją – ni stąd ni zowąd?
jej napalona deprywacja.
Więc teraz wartownikiem
na straży czuwam kieliszka
co opróżnia się odludnie
talerza osieroconego na stole
prześcieradła brudnego jedynie po prawej
darów których nigdy
nie otrzymam. Sycić się
bochenkiem bólu
triumfować
w codziennym
katorżniczym
moim człowieczeństwie.

z tomu “Byś miał na czym spocząć”, 2018, tłum.: Leszek Paul

Dora Kaskali

Dora Kaskali (Δώρα Κασκάλη) mieszka i pracuje w Salonikach. Tam też studiowała filologię grecką na Uniwersytecie Arystotelesa.
W 2010 wydała swój pierwszy zbiór opowiadań „W pociągu”, który znalazł się na liście książek kandydujących do nagrody debiutów literackich czasopisma „Czytam”. Rok później ukazała się jej pierwsza powieść «Na dole». Pierwszy tom poezji „Kantor rozkoszy” z roku 2014 wyróżniony został rok później Nagrodą Marii Poliduri. W tym samym roku wydaje drugi zbiór opowiadań „ Czarna skrzynka ich pamięci”.
W roku 2017 współorganizowała 7 Międzynarodowy Festiwal Poezji i Sztuki „Kobiecy krzyk”, który odbył się w marcu 2017.
W 2018 ukazał się drugi tom wierszy „Byś miał na czym spocząć”.

https://poets.gr/el/poihtes/kaskali-dora

Wiano pamięci

Dora Kaskali

Wiano pamięci

Kobiety starzejące się w biurach
zostawiając na fornirze
rosę swoich ramion.
I te, które październikowym popołudniem
sączą w kuchni kawę
w samotnym towarzystwie
płomienia zapalniczki.
Kobiety wałęsające się po ulicach
z piersią odciętą, włosami
spustoszonymi przez medyczne trucizny.
I te stepujące ze swoją laseczką
a imię ich sclerosis multiplex.
Te, które bez miłości żyć nie potrafią i
szacują dzień każdy wieczystym
jak śmierć. Kobiety, które
wyrównują przedziałek, cerują erozję
miksując swoje zmartwienie
pieprzem i oregano.
Kobiety, które zdobywają nieśmiertelność
żyjąc w skórze swojego kochanka.
Dziewczynki spieszące się by stać się kobietami
które umierają by zostać kobietami.

To moje wiano i męstwo moje
zakąska moja dzienna.

z tomu “Byś miał na czym spocząć”, 2018, tłum.: Leszek Paul