Wielka ucieczka od zlewu

Athina Papadaki

Wielka ucieczka od zlewu

1

O ceremonio palców
o przepierko.
Tam mydło zielone, garść gęstej oliwy
na marmurze.
Tam nieugięta farbka bez mała narusza
bieli terytorialne wody.
Gdzie
parują plecy
w takich to sceneriach.
Ługu i czarnego kotła dymy.
Akwedukty rozciągają się na kręgach mojego krzyża.

Zmierzcha w słoiku konfitur.
Obłoki, gotowania obłoki, przynoszą zimę do kuchni.
Co miałam zatem do zaoferowania. Zwyczajna ozdoba.
Odstępuję na chwilę.
I zmienia się posadzki pływ.

Inne ujęcie.
Na koszyk, świeżutkie bakłażany
młode wdowy
przełamują swoją żałobę
odrobiną purpury.
Kusi mnie
parujący talerz pomarańczy.
Lecz
rybie łuski w zlewie, taka tymczasowość.

Powieki zamykają się mi ku daremności.

Unoszę w światło kryształowe kieliszki,
są czyste?
Rzucają romby diamentu na moją twarz,
ciemna
wymyka im się jak struga.
Bzy, lilaki z targu
rozpościerają mnie aż do nieba.

Owieczko oparów, ratuj moje rozedrgania.

2

Szybkowarze, opar twój
brzoza szemrząca, unosi się.
Przebija beton.
Łudzi się taras na dachu.

Za nic nie ogarniesz moją niewolę.
W szafkach wysprzątane?
Tak mamo, odpowiadam.
Środki czyszczące
oregano
puszki z mlekiem
gumowe rękawiczki.

Przemieniam się cała w biel.

Pomiędzy.

Do kogo należę w takich chwilach?
Kapryśność księżyca przygniata mnie bez końca.

Pełnią rzadko bywam.

Wieczór.
Kran skrystalizował się w ołówek.
Dzisiaj gotuję już na wtorek.
Pod swoim białym całunem
w otwartym garnku żegluje kapusta.
Bezprzykładnie trwonię samą siebie.
Skąd to światło co przemieszcza ogrody krzyknęłam
i nagle wszystko pogrążyło się aż do kolan głęboko
w lśnieniu co zostawiała gruba sól.
Ach, co za ból.
Wyłączyłam okap.

Niech ściana rzewnymi łzami płacze oparów.

z tomu: „Owieczka oparów”, 1983, tłum.: Leszek Paul

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *